Pokazywanie postów oznaczonych etykietą eva. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą eva. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 1 października 2013

Przyjaciele żywej śmierci

Gdy niespełna rok temu moim gościem był Slavik, obecnie gitarzysta warszawskiego Hatestory, przed wejściem na antenę, jak i w trakcie samej rozmowy, nie mogłem nie zapytać go o nieodżałowane Miguel and the Living Dead. Wówczas odparł mi, że niestety, ale Miguel jest dead, i to na dobre. Szkoda, gdyż takiego zespołu wcześniej nie mieliśmy, a i niewiele wskazuje na to, by w najbliższej przyszłości do naszych uszu dobiegło równie ciekawe, rodzime i przede wszystkim muzyczne zjawisko.

Miguel and the Living Dead  /  Fot. Arch. zespołu
Była to bardzo charakterystyczna i oryginalna grupa, której muzycy prężnie działali w ówczesnym zimnofalowym środowisku stolicy, szczególnie tym związanym z nieistniejącym już klubem No Mercy. Ostatecznie po niespełna dekadzie momentami szarpanej działalności w latach 2001-2010 po popularnych Miquelach pozostało demo oraz dwie regularne płyty, ze szczególnym uwzględnieniem debiutanckiego "Allarm!!!". To wydawnictwo potwierdziło, że najważniejsza jest muzyka. Jeśli ona potrafi się obronić, to pociągnie za sobą resztę. Oczywiście, spójny wizerunek sceniczny i pomysł na zespół są ważne, jednak nikt trzeźwo myślący nie da się oszukać, gdy w tej układance zabraknie najważniejszego elementu.

Okładka płyty "Alarm!!!"
Owy debiut ukazał się w 2005 r. Wówczas zespół tworzył jego założyciel Nerve 69 oraz m.in. byli muzycy równie nieodżałowanej warszawskiej Evy, w tym wspomniany Slavik, który pełnił rolę wokalisty. Ta muzyczna wypadkowa horroru, punka, death rocka i rockabilly odbiła się bardzo szerokim echem poza granicami Polski. Można wręcz odnieść wrażenie, że grupa była wówczas bardziej popularna na Zachodzie niż w ojczyźnie, ale prawda jest taka, że o Miguel and the Living Dead wiedział w Polsce każdy, komu nieobca była taka muzyka. Katalizatorem zyskania europejskiego posłuchu był niewątpliwie fakt ukazania się płyty "Allarm!!!" za sprawą austriackiego Strobelight Records. To zaś przełożyło się na zagraniczne koncerty i zaistnienie na łamach tamtejszych podziemnych periodyków, choć miało też i swoją złą stronę. Dostępność wydawnictwa w Polsce była dość ograniczona i w praktyce sprowadzała się do koncertów Migueli, ale nawet wówczas jego cena dochodziła do 50-60 zł. Ponoć w tym temacie muzycy nie mieli wiele do powiedzenia, gdyż wynikało to praw zachodniego rynku. 

Nerve 69 i Slavik  /  Fot. Arch. zespołu
Był to także jeden z tych zespołów, którego członkowie niestety ulegli klątwie drugiej płyty i ta nie była już tak energiczna, pomysłowa i przebojowa jak jej poprzedniczka. Wydany w 2007 r. krążek "Postcards from the Other Side" miał swoje dobre momenty, jednak nie potrafił obronić się w całości. Czas pokazał, że był to też schyłek działalności Miguel and The Living Dead, do którego trumny ostatecznym gwoździem okazało się wyemigrowanie Nerva do Wielkiej Brytanii. Odległość była znaczna, dlatego koncerty odbywały się coraz rzadziej i ostatecznie w 2010 r. zmarły na dobre. Nie zmienia to jednak faktu, że zamieszanie, jakiego swego czasu dokonali muzycy,  było tak duże, że Miguel i towarzyszące mu Żywe Trupy na stałe zapisali się w kronikach rodzimego zimnego grania. Nie tylko za sprawą znakomitego debiutu, ale i świetnymi koncertami, pełnymi szkieletów, trumien, makijaży oraz grozy, w które w rzeczywistości była ubrana ta punkowa sceniczna zabawa. W swojej stylistyce należeli do jednych z najciekawszych europejskich przedstawicieli gatunku. Poniżej znajdziecie fragment wersji demo kompozycji "Salem's Lot", która już profesjonalnie nagrana trafiła na debiutancki "Allarm!!!". Jakość przeciętna, wynikająca z warunków domowego studia, ale wymiar archiwalny bezcenny.

czwartek, 25 kwietnia 2013

Mało znane, rzadko grane

Nie pierwszy już raz odnoszę wrażenie, że rodzima zimnofalowa scena to tak naprawdę kilka osób, które grały bądź grają w różnych projektach. Wszyscy się znają, komponując i nagrywając dla przyjemności własnej oraz grona znajomych, którzy od lat przychodzą na koncerty. Tak było niegdyś w Rzeszowie, zimnej stolicy Polski, tak też, na swój sposób, jest w i Warszawie. W tym drugim przypadku jedną z takich osób jest z pewnością Tomasz Wrześniowski, szerzej znany jako September, basista kojarzony m.in. z Evą, Hatestory, Miquel And The Livig Dead, TZN Xenna, Cytadelą oraz pewnym projektem, który pozostawił po sobie niewielkie wydawnictwo.

September podczas koncertu Evy na Castle Party w 2004 r.  /  Fot. Arch. zespołu
Mowa tu o epce "Azyl Featuring Semptemper". Za to skromne wydawnictwo, samodzielnie wydane  na płycie cd-r przez zespół w 2000 r., odpowiada troje muzyków. Basista Semptember, gitarzysta Azyl i zaproszona do współpracy Monika, czyli tak naprawdę pierwszy skład późniejszej Evy i zarazem dwie z czworga osób tworzących obecnie Hatestory. Na płytę trafiły trzy nagrania, z których poniżej znajdziecie ostatnie, "This Is Not A Lov Song". Kawałek stosunkowo mało znanej, ale zarazem niezwykle zimnej, onirycznej i samoistnie płynącej muzyki. Niby nic przesadnie wyjątkowego, a jednak wciąż znajduję w tym utworze coś, co sprawia, że do niego wracam. Te dźwięki zdecydowanie różnią się od tego, w co obecnie jest zaangażowany Tomasz Wrześniowski i niewiele wskazuje na to, by coś podobnego dotarło jeszcze do naszych uszu. Chociaż, kto wie, może kiedyś doczekamy się tego. Z pewnością nie stracilibyśmy na tym.

piątek, 31 sierpnia 2012

Hatestory w Melodiach Mgieł Nocnych

W historii siedmiu lat naszych spotkań zapraszanych przeze mnie gości może nie było przesadnie wielu, ale za to zawsze starałem się, by byli to nie tylko rozpoznawalni już wykonawcy, lecz przede wszystkim ci mało znani, zwyczajnie anonimowi dla szerszego odbiorcy, a zarazem niezwykle interesujący. Wbrew pozorom takich zespołów wtedy nie brakowało. Nie brakuje także i teraz. Trzeba tylko uważnie się rozejrzeć i dać im szansę pokazania tego, co potrafią najlepiej. A że potrafią niemało, wspólnie będziemy mieli sposobność przekonać się raz jeszcze. W najbliższy poniedziałek moimi gośćmi będą muzycy warszawskiego Hatestory, którzy swego czasu działali pod szyldem Eva, wielkiej nieodżałowanej nadziei rodzimej zimnej fali.

Fot. Arch. zespołu
Tematem rozmowy będzie nie tylko fakt ukazania się "Lovestory", długo wyczekiwanej debiutanckiej płyty zespołu. Nie zabraknie również pytań o zawiłą przeszłość i ciekawie zapowiadającą się przyszłość grupy. Zaintrygowanych zachęcam do włączenia radia o stałej porze. Do usłyszenia.

czwartek, 9 sierpnia 2012

Zimny debiut w środku lata

Był taki czas, gdy odnosiłem smutne wrażenie, że polska zimna fala już umarła na dobre. Najciekawsi przedstawiciele gatunku nie istnieją lub ich działalność została zawieszona, a status pozostałych jest co najwyżej nieznany. Jednak gdy chciałem czegoś więcej niż słuchania dokonań rodzimych klasyków lat 80., postanowiłem wnikliwiej pośledzić rozwój wypadków na scenie niezależnej, licząc, że gdzieś tam są muzycy o podobnych sentymentach. I tak też natrafiałem na nagrania młodszych, już współczesnych zimnofalowych zespołów, które ku mojej uciesze udowodniły mi, że nie miałem racji. Jedną z takich grup była nieodżałowana warszawska Eva, której muzycy grają dziś pod szyldem Hatestory. I co niezwykle ważne, wreszcie doczekali się debiutanckiej płyty.

Muzycy Hatestory jeszcze za czasów Evy
Krążek "Lovestory" ukazał się siłami członków zespołu. Trafiło na niego siedem kompozycji, w tym autorskie opracowanie nagrania "Już blisko", pochodzącego z repertuaru Siekiery, które znajdziecie poniżej. Sposób, w jaki je przygotowano, potwierdza naprawdę duży potencjał drzemiący w doświadczonych już przecież muzykach, którzy w pełni zasłużyli, by jako Hatestory, czy chociażby wspomniana już Eva, zadebiutować znacznie wcześniej. Los jednak sprawił inaczej i album powstawał osiem lat, ale przecież lepiej późno niż wcale. 

Okładka płyty "Lovestory"
W muzyce Hatestory jest wszystko, co najlepsze w zimnej fali. To zaledwie trzy elementy, ale jakże istotne. Chłód generowany przez gitarę, charakterystyczne, masywne i równie chłodne brzmienie sekcji rytmicznej, a także jednoznaczny, bardzo wyrazisty wokal. To filary, na których opiera się ta muzyka. Każdy z nich pozostaje równie silnym elementem zespołu. Co więcej, wszystkie teksty są zaśpiewane po polsku, dzięki czemu całości słucha się po prostu ciekawiej. Rodzimy język, przy bardzo charakterystycznej barwie głosu wokalistki Moniki, stanowi solidną alternatywę dla chyba coraz bardziej powszechnie przytłaczającej angielszczyzny. Takich płyt wciąż nie ma zbyt wiele. Oby ukazywało się ich więcej. Jeśli chcielibyście pozyskać egzemplarz "Lovestory", szczegóły znajdziecie na facebook.com/hatestory. Warto.

poniedziałek, 21 marca 2011

Niespełniona nadzieja polskiej zimnej fali

Eksplozja zimnofalowego grania w Polsce lat 80. i ówczesne znakomite pomysły muzyków sprawiły, że  mimo upływu lat dla wielu z nas ten gatunek po prostu się nie starzeje i wciąż ma coś do zaoferowania, zarówno dźwiękiem, jak i słowem. Niestety, i paradoksalnie zarazem, w praktyce zazwyczaj sprowadza się to do sięgania po wydawnictwa znane już na pamięć, gdyż niewielu muzyków z tamtych lat wciąż nagrywa, a ich następców jakoś nie widać. A jeśli już się pojawiają, to jest nich niezwykle mało lub działają zbyt krótko, by w pełni wykorzystać drzemiący w nich potencjał, czego przykładem jest nieistniejąca już Eva. 


Zespół debiutował w 2001 r. autorskim opracowaniem "Plastic Passion", które znalazło się na polskiej kompilacji "Prayers For Disintegration -Tribute to The Cure". Mimo że wydawnictwo, mówiąc delikatnie, nie należało do zbyt udanych, to nagranie muzyków Evy przyciągnęło uwagę rodzimych sympatyków zimnej fali i po kraju rozeszła się o wieść młodym, acz niezwykle obiecującym zespole, który zaczął otrzymywać coraz więcej propozycji koncertowych, prezentując się nie tylko w Polsce, ale i za granicą.


Niespełna rok później muzycy nagrali debiutancki materiał demo, na którym znalazły się cztery autorskie kompozycje oraz trzy opracowania nagrań pochodzący z repertuaru The Cure oraz Siouxsie & Banshees. Wówczas okazało się, że zimna muzyka Evy, uzupełniona równie chłodnym głosem wokalistki Moniki, idealnie wręcz wypełnia lukę na polskiej scenie, którą od czasu zmiany stylu przez muzyków Fading Colours był brak takiego zespołu, w skład którego wchodziłaby dama potrafiącą coś więcej, niż tylko statystowanie przy mikrofonie. Dlatego tym bardziej można żałować, że nigdy nie doczekaliśmy się regularnej płyty zespołu.


Eva została rozwiązana w 2004 r., a jej ostatni koncert odbył się w ramach ówczesnej edycji festiwalu Castle Party. Wówczas muzycy, nie licząc wokalistki, dołączyli do Miguel And The Living Dead, a wspomnianej Monice pozostało jedynie ogłoszenie smutnej wiadomości. Cztery lata później wszystkie te osoby zeszły się raz jeszcze z myślą o projekcie Hatestory. Ale to już historia, którą opowiem Wam innym razem.