niedziela, 18 sierpnia 2013

Muzyczny wizjoner

Gdy słucha się Joy Division, zawsze jest mowa o Ianie Curtisie, jego małżeńskich problemach i wewnętrznych rozterkach. Pamięta się również o pozostałych muzykach i Tonym Wilsonie, twórcy Factory Records, dzięki któremu ukazały się dwie jedyne płyty zespołu. Nieco rzadziej niestety, a jeśli już to raczej po macoszemu, wspomina się o niezwykle ważnej osobie, bez której Joy Division nigdy nie stałoby się takim zespołem, jakim jest pamiętanym do dzisiaj. Tym człowiekiem był Martin Hannett, realizator dźwięku i producent, który uczynił "Unknown Pleasures" i "Closer" płytami wyprzedzającymi swoje czasy.

Bernard Summer i Martin Hannett podczas sesji, marzec 1980 r.  /  Fot. Arch. 
W Manchesterze Hannett nie bez powodu jest uważany za postać kultową, twórcę brzmienia tego miasta. To właśnie w nim urodził się, wychował i przez kilkanaście lat miał olbrzymi wpływ na lokalną scenę. Przygodę z realizacją dźwięku zaczynał od zera, w pomniejszych pubach, ale wszystko zmieniło się 1977 r., gdy wyprodukował epkę punkowej grupy The Buzz Cocks, nota bene przed którą nieco później muzycy Joy Division zagrali swój pierwszy koncert. To przyniosło mu duży rozgłos. Gdy Tony Wilson założył Factory Records, zatrudnił Hanetta, który w jego wytwórni z miejsca stał się niekwestionowaną wyrocznią w sprawach dźwięku. Stało się tak przede wszystkim dzięki niezwykłym rezultatom jego nieszablonowego podejścia do pracy w studiu. Dawał spokój muzykowi dopiero wtedy, gdy brzmienie instrumentu odpowiadało temu, co sobie wyobraził. Do legendy przeszły już historie nagrań płyt Joy Division, podczas których perkusista Stephen Morris musiał uderzać w werbel w toalecie i na dachu. Jak się jednak okazało, było warto. Hannett doskonale potrafił wykorzystać wybrane prze siebie miejsce, by osiągnąć zamierzony rezultat, którego na próżno było oszukać w typowym studiu.

Grób Martina Hannetta  /  Fot. enkiri.com
Oprócz dźwiękowej pasji, Martin Hannett miał także zainteresowania, które ostatecznie wpędziły go do grobu. Wieloletnie sięganie po alkohol, heroinę i papierosy doprowadziło do niewydolności jego serca. Pod koniec życia ważył ponad 160 kilogramów. Muzyczny geniusz zmarł w wieku 42 lat. Żył relatywnie krótko, ale niezwykle intensywnie, także zawodowo. Joy Division to zaledwie jeden z zespołów, który zawdzięcza mu swój sukces. W późniejszych latach Martin Hannett odpowiadał również za produkcję płyt bądź singli m.in. Happy Mondays, Stone Roses, U2 i New Order. Dziś pozostaje jedną z niestety coraz szerszego grona nieobecnych już osób, które odgrywały kluczowe role na muzycznej scenie Manchesteru końca lat 70. i całej dekady lat 80. Dzięki dobrodziejstwom techniki i odnalezionym archiwom możemy posłuchać fragmentów jego pracy z Joy Disision. Ich zapisy znalazły się na kompilacjach "Joy Division - Martin Hannett's Personal Mixes" oraz "Joy Division - In The Studio With Martin Hannett". Wspomnijcie kiedyś tego wizjonera. A jeśli chcielibyście poznać go od nieco bardziej rozrywkowej strony, sięgnijcie po film "24 hour Party People", komedii ze Stevenem Cooganem, który wcielając się w Tony'ego Wilsona, przybliża szaleństwa muzycznej rewolucji wspominanego Manchesteru. Poniżej zaś znajdziecie fragment telewizyjnego programu prawdziwego Tony'ego Wilsona, w którym Martin Hannett opowiada o swojej pracy. 

środa, 14 sierpnia 2013

Powrót "ORP Orzeł"

Piękna i romantyczna historia najsłynniejszej polskiej łodzi podwodnej wciąż budzi emocje, a liczne grono sympatyków okrętu nadal stara się rozwiązać zagadkę zaginięcia jednostki wraz z całą załogą w czerwcu 1940 r. Ta niewyjaśniona tajemnica zainspirowała wielu ludzi, a wśród nich znalazło się miejsce także dla pewnego rodzimego muzyka.

Cold Fusion  /  Fot. last.fm
W 2006 r. Marcin Bachtiak, tworzący pod dobrze znanym szyldem Cold Fusion, ukończył prace nad płytą "ORP Orzeł", wydaną wówczas przez War Office Propaganda. Posługując się rozwiązaniami z pogranicza neoklasyki, ambientu i industrialu, w niezwykle obrazowy sposób przedstawił historię legendarnej jednostki i jej załogi. To muzyka przepełniona poczuciem klaustrofobii i osamotnienia w morskich głębinach w chwili ucieczki przed śmiercią, czyhającą na choćby najmniejszy błąd człowieka. Album spotkał się z uznaniem nie tylko w Polsce, ale i za granicą, o czym świadczy wykorzystanie zawartych na nim nagrań w holenderskim filmie dokumentalnym poświęconym "Orłowi". Nakład płyty został wyczerpany kilka lat temu. Teraz jednak ukaże się jej wznowienie, które Rage in Eden zaplanowało na przełom sierpnia i września.

Okładka pierwszego wydania "ORP Orzeł" 
Takich płyt nie w naszym kraju zbyt wiele. To niezwykły hołd złożony załodze "Orła" bez pretensjonalnych oklasków, fajerwerków i wątpliwej ideologii, mądrze zastąpionymi zadumą i ciszą głębin Morza Północnego, w których tragicznie zginęło sześćdziesięciu polskich marynarzy. Nie trzeba koniecznie posiadać tego wydawnictwa, ale z pewnością warto przynajmniej o nim wiedzieć, a już na pewno należy pamiętać o historii, które opowiada.

niedziela, 11 sierpnia 2013

Ciekawa przeszłość dziennikarza

Praca w mediach ma to do siebie, że zazwyczaj zaczyna się w niej absolutnie od zera. Jesteś tyle wart, co twój ostatni materiał, audycja lub tekst. Nie wychodzisz sobie sam, niczego nie będziesz miał. To dlatego z perspektywy czasu przeszłość doświadczonych już dziennikarzy potrafi być dość zaskakująca i ciekawa. I tak np. uznana obecnie osobowość telewizyjna mogła być kiedyś reporterem pomiatanym przez niespełnionego wydawcę, a po latach na ulicy rozpoznaje ją niemal każdy. To samo tyczy się podejmowanych tematów. Nie wszyscy, kogo zdarza się nam oglądać na szklanym ekranie, zajmowali się kiedyś tym, z czego obecnie są znani. Wystarczy wymienić chociażby Bożydara Iwanowa, znanego dziennikarza sportowego Polsatu, który w latach 90. prowadził program telewizyjny poświęcony muzyce metalowej.

Metalmania '95. Bożydar Iwanow z Genem Hoglanem i Chuckiem Schuldinerem z Death
Jeszcze kilkanaście lat temu muzyki rockowej i metalowej w mediach było dużo., i to także tych publicznych. Wystarczy wymienić chociażby takie programy programy TVP 2  jak "Clipol", "Czad Komando", czy chociażby nieco starszy i ze zmienioną formułą "Luz", a nawet prześmiewcze "Lalamido". Co więcej, podobnie było także w oddziałach regionalnych Telewizji Polskiej. Na Śląsku można było oglądać magazyn "Strych", w którym przygodę z telewizją zaczynał wspomiany Bożydar Iwanow. Dziennikarz przeprowadzał wówczas relacje z koncertów, w tym pamiętnych Metalmanii, i odwiedzał muzyków w studiu podczas sesji nagraniowych. A że czasy były ku temu niezwykle sprzyjające, udało mu sie porozmawiać z wieloma uznanymi grupami, jak chociażby Tiamat, Machine Head, Death, czy Pro-Pain. Co więcej, Bożydar Iwanow pisywał również do "Metal Hammera", nawet po przejściu w 1997 r. do warszawskiej redakcji sportowej TVP. Dziś czasem zdarzy mu się jeszcze popełnić jakiś tekst związany z muzyką, ale raczej już tą metalową. Telewizyjna ciekawostka, której co młodsi mogą nie znać, a starsi mogli już zapomnieć. Poniżej znajdziecie rozmowę Bożydara Iwanowa z Andrew Craighanem i Aaronem Stainthorpem z My Dying Bride.


środa, 7 sierpnia 2013

Polak na obczyźnie

Jako Polacy mamy to do siebie, że można nas spotkać w nawet najbardziej egzotycznych zakątkach świata. Nikogo nie zdziwi stek przekleństw usłyszany za plecami daleko poza granicami kraju, czy napisy w toalecie w przydrożnym barze np. w Ameryce Południowej. To swoiste wszędobylstwo, bardzo często wynikające z naszej zawiłej historii, nierzadko przekłada się również na działalność twórczą z dala od ojczyzny. Tyle mówi się o reżyserach, fotografach, aktorach i malarzach, rzadziej natomiast słyszymy o Polakach w współtworzących składy zagranicznych przedstawicieli ciężkiej muzyki. A szkoda, gdyż z pewnością znalazłoby się nieco ciekawych przykładów. Jednym z nich pozostaje Sebastian Góralik, najbardziej rozpoznawalny za czasów działalności w austriackim Dawn of Dreams. 

Dawn of Dreams  /  Fot.  Arch. zespołu
Zespół powstał w Tyrolu w 1995 roku na gruzach deathowo-grindowej grupy Stable Stench. Nasz rodak, jako wokalista i gitarzysta odpowiedzialny także za automat perkusyjny, wszedł w jej skład, będąc jeszcze nieopierzonym nastolatkiem. Ostatecznie pozostał w nim do końca, nagrywając w sumie demo, epkę i trzy regularne płyty, z czego ostatnią, "Eidolon", w rodzimych Katowicach. Wszelki słuch o zespole zaginał mniej więcej ok. 2002 r. Być może wówczas wyczerpała się formuła projektu, a być może muzycy uznali, że był to najwyższy czas zająć się własnym życiem. Nie zmienia to jednak faktu, że w drugiej połowie lat 90. Dawn of Dreams wzbudzało niemałe zainteresowanie sympatyków szeroko rozumianego klimatycznego grania. Były to jeszcze czasy sprzed ery plastikowych z urody i głosu wymalowanych "gotyckich" wokalistek, które niedługo później zalały rynek jako usilnie wciskany nam wszystkim wątpliwej jakości produkt.


Sebastian Góralik wraz z austriackimi kolegami idealnie wpasował się w nurt muzyki dominującej u schyłku ostatniej dekady ubiegłego stulecia. Znalazło to odzwiercierlenie w nagraniach opartych przede wszystkim na melodyjnych partiach gitar i klawiszach, które na końcu zawsze prowadził charakterystyczny growl, a niekiedy także i czyste wokale. Owszem, żadna z płyt Dawn of Dreams nie była przełomowa dla gatunku i nie zapisała się na pierwszych stronach notatek sporządzanych przez najzagorzalszych muzycznych kronikarzy. Niemniej, surowy debiutancki "Amber" z 1997 r., następujący po nim nierówny "Fragments" oraz energiczny i w efekcie najdojrzalszy wspomniany wcześniej "Eidolon" pozostają muzyczną pamiątką po apogeum ciężkiego nastrojowego grania na Starym Kontynencie. Dodajmy, pamiątką z wyraźnie polskim akcentem. Gdy mniej więcej dekadę temu zespół zakończył działalność, Sebastian Góralik miał zaśpiewać na nowej płycie krakowskiego Cemetery of Scream. Ostatecznie jednak na wydanym w 2006 r. "The Event Horizon" usłyszeliśmy Pawła Kluczewskiego. Szkoda, i to tym większa, że od tamtej pory rzeczony wokalista nigdzie już się nie udzielał. A jeśli nawet, to najwyraźniej mało kto o tym wie. Poniżej znajdziecie nagranie z ostatniej płyty Dawn of Dreams.

niedziela, 4 sierpnia 2013

Drzwi do labiryntu

Brazylia to nie tylko Sarcofago, Sepultura, czy chociażby prężnie działające podziemie doom i blackmetalowych inicjatyw, tak charakterystycznych dla Ameryki Południowej. To również coraz liczniejsze grono gitarowych eksperymentatorów spod znaku post rocka, z których swego czasu moją uwagę skutecznie przyciągnęło stosunkowo mało znane w Polsce Labirinto.

Fot. facebook.com/labirintoband
Zespół powstał dziesięć lat temu w Sao Paulo, choć tak naprawę wówczas bardziej był to jeszcze raczej pomysł grupy zapaleńców niż aktywnie działający kolektyw. Ale jak się okazało, cierpliwość popłaciła. Odpowiednio trzy i cześć lat później ukazały się dwie epki Labirinto, które co prawda nie grzeszyły produkcją, najpewniej z braku odpowiednich środków, ale oba te wydawnictwa wyraźnie zasygnalizowały spore możliwości drzemiące w muzykach. "Cinza" i "Etereo" otworzyły Brazylijczykom drogę do "Anatemy", długo wyczekiwanej debiutanckiej płyty, ostatecznie wydanej w 2009 r.



Niby wszystko jest jasne, niby to typowy instrumentalny post rock poszerzony o skrzypce, wiolonczelę, drugą perkusję, a nawet partie sitaru. Jednak wszystkie te elementy muzycy połączyli ze sobą w taki sposób, że całość zyskała diametralnie nowy wymiar, tym samym przynosząc Brazylijczykom niemały rozgłos już nie tylko w środowisku najdociekliwszych sympatyków takich dźwięków. Z drugiej jednak strony, trudno zliczyć tu rozwiązania typowe dla samego gatunku, które słyszeliśmy już tysiące razy. Chwilami aż żałuje się, że konstrukcja niemal każdego utworu z "Anatemy" to narastające tempa i leniwe granie, które dopiero w końcowych fazach nagrania robią się naprawdę ciekawe, dowodząc bezkresu muzycznej wyobraźni kompozytorów. Najwyraźniej większości przedstawicieli gatunku trudno odejść od tego zabiegu i niewielu muzyków jest na to gotowych. Choć niewątpliwie, ujmując rzecz z przekąsem, Labirinto czyni pewne postępy, o czym świadczy poniższe nagranie z dopiero co wydanego splitu z dobrze nam znanym Thisquietarmy.  


Obecnie w post rocku trudno już wymyślić coś nowego, dlatego mimo wszystko warto doceniać choćby umiejętne łączenie tego, co już znamy. Oczywiście, nie jest to niemożliwe, ale musielibyśmy chyba doczekać się kogoś na miarę wizjonera, a ktoś taki raczej nie ma zwyczaju przychodzić zbyt prędko. Zatem do tego czasu można przekroczyć próg stojących przed nami otworem muzycznych drzwi do Labiryntu. Zresztą, te same drzwi stoją tworem przed samym Labirynto. Nawet nie trzeba pukać.

środa, 31 lipca 2013

Nowe nagranie Lux Occulty

Jeden z najbardziej wyczekiwanych powrotów na rodzimej scenie w końcu stał się faktem. To już nie są  jedynie zapowiedzi i deklaracje. Muzycy Lux Occulty nareszcie spełniają daną obietnicę nagrania nowej płyty, udostępniając tym samym singiel "Dymy" zawierający jedną z ośmiu kompozycji, jakie trafią na "Kołysanki". Album ukaże się jesienią.

Okładka nowej płyty Lux Occulty /  Elżbieta Biryło
Zgodnie z zapowiedziami Jarosława Szubrychta, do naszych uszu trafia muzyka zgoła odmienna od tego, co pamiętamy z przeszłości zespołu i co też stoi na półkach większości z nas. Trudno po jednym nagraniu tworzyć sobie wyobrażenie całej płyty, tym bardziej że "Dymy" to zróżnicowana kompozycja pełna dźwiękowych i aranżacyjnych eksperymentów. Alternatywa? Owszem, ale taka prawdziwa, a nie za sprawą byle naklejki na pudełku, czy hasła wymyślonego przez "błyskotliwego" dziennikarza.



Już teraz słychać, że "Kołysanki" będą albumem przede wszystkim dla osób otwartych i myślących. Najpewniej nie zaszkodzi również wiedza z szeroko rozumianych tekstów kultury, które przy dobrych chęciach mogło napotkać się podczas edukacji. Coś mi podpowiada, że zainteresowanie tym wydawnictwem zaskoczy jeszcze muzyków. Więcej dowiemy się jesienią.

Lista utworów, które trafią na płytę

1. Dymy
2. Samuel wraca do domu
3. Mieczów siedem
4. Serca tu mają tylko dzwony
5. Sen jest lżejszy od powietrza
6. Karawanem fiat
7. Bieluń i chryzantemy
8. Bądź miłościw

poniedziałek, 29 lipca 2013

Powrót do przeszłości

Jesienią 2010 r. nie wierzyłem, gdy dowiedziałem się o reaktywacji Empyrium. Podobnie sceptyczny byłem w przypadku doniesień o pierwszym w historii koncercie tego niezwykle cenionego niemieckiego projektu. Ostatecznie jedno i drugie stało się faktem. Co więcej, teraz okazuje się, że rzeczony koncert, zagrany 11 czerwca 2011 r. podczas Wave Gotik Treffen w Lipsku, był z góry przemyślanym przedsięwzięciem. Dlaczego? Otóż 30 sierpnia zapis tego występu ukaże się na płycie kompaktowej oraz dvd. 


Trudno nie odnieść wrażenia, że niemiecka Propchecy Productions, jak i sami muzycy, chcą w ten sposób zarobić kilka euro na powszechnie uznanej i niezwykle cenionej historii Empyrium. Z drugiej jednak strony "Into the Panteon" nie można uznać za tani skok na nasze portfele. Wszak Markusa Stocka i Thomasa Helma na scenie wspomogli nie byle jacy muzycy. Wśród nich znaleźli się członkowie Alcest, Les Discrets, The Vision Bleak, Dornenreich czy chociażby Neun Welten. Oglądając amatorskie nagrania z tego występu i czytając spisane relacje, można odnieść wrażenie, że ta próba przeniesienia wieloletniego studyjnego projektu na sceniczne deski zakończyła się powodzeniem.

Okładka "Into The Pantheon"
Empyrium to muzyka pełna niezwykłego nastroju, melancholii, nostalgii oraz piękna natury i darzonego nią szacunku. Każda z wydanych do tej pory zaledwie czterech regularnych płyt tej grupy warta jest choćby minutę naszego cennego czasu. Nie jest istotne, czy o mowa symfonicznych i gitarowych początkach zespołu, czy o jego obecnym neofolkowym obliczu. Mimo upływu lat te dźwięki bronią się same. Pełne szeptów, śpiewu, akustycznych gitar i instrumentów smyczkowych zachęcają naszą wyobraźnię do podróży i poszukiwań. Tylko pytanie, co dalej? Tym wydawnictwem Niemcy wyczerpią wszelkie możliwości życia artystyczną przeszłością Empyrium i docierania do fanów wyłącznie w oparciu o wielki sentyment, jakim ci je darzą. Czas na nowe utwory. Oby już niebawem. Poniżej znajdziecie przedostatni jak dotąd premierowy utwór muzyków, który w 2006 r. trafił na kompilację "A Retrospective...".

czwartek, 25 lipca 2013

Kontrolowany chaos

Trudno zliczyć płyty wykonawców, których nagrania poznało się przez najzwyklejszy w świecie przypadek. Kto wie, być może paradoksalnie nawet byłoby ich więcej niż tych, do których docierało się świadomie. Ale od czego są przecież znajomi, zasłyszane historie i obecnie globalna sieć. W moim przypadku jednym z takich wykonawców jest amerykańskie Locrian, o którym po raz pierwszy usłyszałem trzy lata temu podczas, nazwijmy to, werbalnego wymieniania się płytami. Jak pokazał czas, przynajmniej dla mnie, owa dyskusja okazała się bardzo owocna. Poznałem zespół, do którego nagrań powracam co jakiś czas. Ostatnio nawet częściej, gdyż Amerykanie nagrali nową płytę.

Fot. locrianband  
To nie jest łatwa muzyka. Nigdy też taką nie była. Pełno w niej eksperymentów, przesterów, siły, ciężaru oraz energii przeplatanej przestrzenią i spokojem. Tak naprawdę to swego rodzaju kontrolowany chaos, czasem mniej, czasem bardziej. W przeszłości zamęt i niepokój w znacznej mierze muzycy kreowali elektroniką wpisaną w noise i industrial. Obecnie zaś w ich dokonaniach więcej jest gitar oraz ambientowej przestrzeni tworzącej tło dla postrockowych pasaży i ciężkich postmetalowych riffów, zza których słychać opętane krzyki. Pomysły zatem uległy zmianie, ale swoisty chaos pozostał.


Wydanie niedawno "Return To Annihilation" to w znacznej mierze drenaż mózgu, potężny hałas wprowadzający słuchacza w trans i jednocześnie paraliżujący go niemal od stóp aż po końcówki włosów. Co prawda, nie jest on aż tak surowy i bezwzględny jak chociażby w przypadku Moss za czasów "Sub Templum", wszak drone wg Brytyjczyków trudno porównywać z zaledwie inspiracjami black metalem muzyków Locrian, ale i tak zawarta na nim ekspresja na długo pozostaje w pamięci.



Dlaczego ta płyta tak szybko spodobała się tak wielu odbiorcom? Dlaczego taka muzyka wciąż cieszy się uznaniem roaz liczniejszego grona sympatyków? Otóż zwyczajnie jest w opozycji, w kontrze do tego, co każdego dnia słychać w radiu, za oknem i widać w telewizji. Amatorzy przyjemnych melodii będą rozczarowani, zaś poszukiwacze wymagających dźwięków powinni znaleźć coś dla siebie. Posłuchajcie uważnie i sięgnijcie po więcej, jeśli nie zniechęcicie się po pierwszym utworze.

niedziela, 21 lipca 2013

Azyl znaleziony we Wrocławiu

Przyjemnie jest słuchać cenionego, zagranicznego wykonawcy w nagraniach zarejestrowanych na żywo, które w pełni oddają atmosferę koncertu. Przyjemność jest tym większa, gdy pochodzą one z występu zarejestrowanego w naszym kraju, nie mówiąc już o odczuciach tych, którym było dane na własne oczy widzieć to, co działo się na scenie. Na szczęście w naszym kraju nagrano kilka ważnych i dobrych płyt koncertowych uznanych twórców. Większości  z nich nie trzeba przedstawiać. Są jednak i takie, o których mówiło się zdecydowanie mniej, a jedną z nich z pewnością jest "Live in Wroclaw" amerykańskiego Amber Asylum. 

Amber Asylum  /  fot. Alberto G
Płyta ukazała się w ubiegłym roku bez specjalnego rozgłosu. W zasadzie na tyle po cichu, że wielu polskich sympatyków twórczości dam z San Francisco do dziś może o niej nie wiedzieć. Być może wynika to z tego, że pierwszy koncertowy album Amber Asylum został wydany jedynie na winylu przez niewielką Cathedral Music. Wydawnictwo zawiera zapis koncertu, który Amerykanki zagrały 11 listopada 2011 r. w ramach dziesiątej edycji Wrocław Industrial Festival. To w sumie sześć kompozycji doskonale oddających melancholijny i oniryczny nastrój tworzony przez multiinstrumentalistkę Kris Force i jej koleżanki. Flet, skrzypce, klawisze oraz sekcja rytmiczna uzupełnione charakterystycznymi partiami wokalnymi udowadniają, jak niezwykła może być mroczna odmiana szeroko rozumianej neoklasyki. Wielu próbuje grać w ten sposób, ale styl Amber Asylum zawsze będzie rozpoznawalny.

Nagranie pochodzące z płyty "Live in Wroclaw"



To niezwykła płyta. I nie tylko dlatego, że pierwsza taka w dyskografii Amerykanek i jednocześnie zarejestrowana w naszym kraju. Ta muzyka potrafi również obronić się na żywo, w pełni oddając niezwykły nastrój charakteryzujący wszystkie dotychczasowe studyjne płyty Amber Asylum. Co prawda, wydanie tego albumu jedynie na winylu utrudnia nieco dostęp do jego zawartości, ale starania upartych i cierpliwych zostaną nagrodzone, gdy wreszcie włożą ją do adaptera. A kto wie, być może pewnego dnia doczekamy się reedycji "Live in Wroclaw" na kompakcie. Do tego czasu pozostaje uważnie rozejrzeć się za starszą siostrą srebrnego krążka. Ten winyl jest dostępny w naszym kraju.

Okładka "Live in Wroclaw"

Lista utworów

Strona A

01. Perfect Calm
02. Thee Apothecary
03. Looking Glass

Strona B

01. Tot
02. Your Executioner
03. Bitter River

środa, 17 lipca 2013

Muzyka sześciu strun

Każdy, kto aktywnie słucha muzyki, nabywając płyty ulubionych wykonawców, przynajmniej raz znalazł się sytuacji, gdy fizyczna kopia jednej z nich, wydanej w bardzo znikomym nakładzie, nagle stała się nieosiągalna i nawet dzięki dobrodziejstwom globalnej sieci ostatecznie nie udało mu się jej nabyć. Niby to tylko kawałek plastiku, wszak przecież samą muzykę dość łatwo dziś pozyskać. A jednak. Dlatego z niemałym entuzjazmem przyjąłem wiadomość, że 30 sierpnia za sprawą niemieckiej Auerbach ukaże się wznowienie "Forllat", debiutanckiego demo norweskiego muzyka tworzącego pod pseudonimem Vali. Co więcej, reedycja to nie wszystko. Tego samego dnia w nasze ręce trafi "Skogslandskap", regularna płyta, na którą czekano niemal dekadę. 

Fot. last.fm
To magiczna instrumentalna muzyka, w której prym wiodą gitara akustyczna, wiolonczela i flet. Owszem, brzmi to dość prosto i nieprzesadnie oryginalnie, ale wydane w 2004 r., co ciekawe przez nieistniejącą już polską Foreshadow Productions, wspomniane demo "Forlatt" odbiło się niezwykłe szerokim echem w całej Europie. Te nieco ponad pół godziny spokojnej, melancholijnej i nostalgicznej muzyki zaczęto porównywać do klasyków gatunku spod znaku "Where At Night The Wood Grouse Plays" Empyrium i "Kveldssanger" Ulver. Zresztą niebezpodstawnie. Vali, niemal anonimowy Norweg najwyraźniej wybitnie ceniący sobie prywatność, za pomocą sześciu strun i kilku wybranych instrumentów opisał to, co jest niezwykle bliskie Skandynawom. Bezkres i piękno przyrody północy Starego Kontynentu to główna inspiracja skomponowanej przez niego muzyki. W tych dźwiękach słychać niemalże wybrane pory dnia, rozciągające się po horyzont krajobrazy, a także szacunek i uznanie dla natury, która w pierwotnym kształcie zanika coraz bardziej.

Okładka pierwszego wydania "Forlatt"
Dobry muzyk wcale nie musi zabiegać o rozgłos. Jego kompozycje zrobią to za niego, a on spokojnie może usunąć się w cień, paradoksalnie zyskując w ten sposób jeszcze większe grono sympatyków. Ta prawidłowość znajdowała potwierdzenie w rzeczywistości już wiele razy. Przypadku Vali również tak jest. Co prawda, do ukazania się reedycji "Forllat", a także i premiery nowej płyty, zostało jeszcze nieco czasu, ale dzięki komuś życzliwemu wspominanej demówki możecie posłuchać już teraz. Poniżej znajdziecie ją w całości w formie playlisty. Warto sobie przypomnieć, warto poznać.